Jak rozwijać pozytywną samoocenę u dziecka? – OPRE Ośrodek Psychoterapii Rozwoju i Edukacji

Jak rozwijać pozytywną samoocenę u dziecka?

Terapia grupowa dzieci w oparciu o autorski program „Miasteczko” – trwa nabór 2017/18
5 września 2017
Pokaż wszystkie
Jak rozwijać pozytywną samoocenę u dziecka

Rozsądnie rozwijaj pozytywną samoocenę u dziecka

                 Jak rozwijać pozytywną samoocenę u dziecka?

Każdy rodzic pragnie, żeby jego dziecko odnosiło sukcesy w życiu szkolnym i społecznym, a potem zawodowym. Bardzo ważnym aspektem powodzenia jest pozytywna samoocena. Bez niej dziecko nie zdecyduje się na podejmowanie wyzwań, porażki będą go demotywować i zniechęcać do przekraczania swoich możliwości. Brak pozytywnego spojrzenia na siebie spowoduje blokowanie go przy wchodzeniu w relacje rówieśnicze, a w dorosłym życiu partnerskie.

Wiedząc, że pozytywna samoocena jest niezmiernie ważna, warto zastanowić się jak ją rozwijać od najmłodszych lat. Po pierwsze należy rozróżnić trzy rodzaje samooceny: zawyżoną, adekwatną i zaniżoną. Samoocena zbyt wysoka prowadzi do podejmowania zadań ponad możliwości, szybko efektem jest porażka i tym samym dziecko postrzega siebie jako niekompetentne. Samoocena zaniżona prowadzi do podejmowania działań zbyt prostych, nie ma tutaj miejsca na rozwój jednostki i osiąganie sukcesów, tak przecież dla każdego przyjemnych i ważnych. Najlepszym stanem jest samoocena adekwatna, lub nieznacznie zawyżona. Taka samoocena pozwala dziecku realnie oceniać swoje możliwości, podejmować działania, które potrafi wykonać, a wykonanie ich utwierdza dziecko w swoich umiejętnościach i pozwala na przeżywanie uznania ze strony innych.

Aby pomóc dziecku rozwinąć adekwatną samoocenę należy pamiętać aby zadania, jakie dostaje były odpowiednie do jego możliwości, otrzymywanie zadań ponad siły nieuchronnie prowadzi do zaniżonej samooceny. Istotne jest docenianie dziecka za to, co osiąga i jego starania, nie chodzi jednak o nieszczere pochwały, bo te szybko zostaną odczytane i nie spełnią swojego zadania. Może się też zdarzyć, że rozwój będzie następował w atmosferze bezkrytycznego chwalenia, jest to droga prowadząca do nadmiernego poczucia nieomylności i doskonałości. Szkoła skonfrontuje w bardzo bolesny sposób taki rodzaj myślenia o sobie wywołując dużo buntu i niezrozumienia sytuacji w której znalazło się dziecko. Z dużym prawdopodobieństwem osoba prezentująca się, jako nad wyraz dobra i nieukrywająca może spotkać się z odrzuceniem rówieśniczym.

Chwalmy i doceniajmy dzieci, ale róbmy to z głową. Należy rozważyć czy zadanie zostało wykonane ze starannością, było dostosowane do możliwości dziecka czy też zabrakło tam włożonego serca. Oceniając wykonanie zadania, udzielajmy informacji zwrotnej. Mówmy, za co zostało pochwalone, a co musi jeszcze poprawić. Ważne jest, aby informacja było konkretna, unikajmy stwierdzeń zbyt ogólnych, które można zrozumieć na wiele sposobów. Kiedy widzimy, że nie możemy pochwalić dziecka, bo zadanie nie zostało wykonane należycie powinniśmy „zmiękczyć” przekazaną informację mówiąc też o tym, co wykonało dobrze. Pokazujmy, że akceptujemy dziecko pomimo porażki. Każdemu z nas się one przydarzają, a wtedy potrzebne jest okazanie wsparcia. Wystrzegajmy się drwin i wyśmiania. Otrzymanie takiego przekazu od najważniejszych osób utrwali w nim niską samoocenę.

Dajmy przyzwolenie i sobie i dziecku na niewiedzę. To uczy, że można traktować samego siebie w sposób pozytywny nie będąc wszechwiedzącym i mistrzem w każdej dziedzinie.

 Katarzyna Podstawa